میدانهای الکتریکی در زخم های دیابتی ضعیف ترند

16 ژوئن 2016- خلاصه : افراد مبتلا به دیابت اغلب از زخمهایی که آهسته ترمیم می شوند، رنج می برند ، این زخم ها می توانند عفونی شده و منجر به گانگرن و در نهایت قطع عضو شوند. یک تحقیق جدید توسط گروهی از محققان بین المللی نشان داد که در مدل موش دیابتی، ترمیم آهسته ی زخمها با اختلال در جریانهای الکتریکی طبیعی و کاهش این جریانها در زخم ارتباط دارد، این نتایج می تواند در نهایت به گشودن راه های جدیدی برای مدیریت دیابت منجر گردد. 

پژوهشگران دانشگاه دیویس به اندازه گیری میدانهای الکتریکی و ترمیم  زخم در چشم سه مدل حیوانی سه نوع مختلف دیابت پرداختند، ازچپ به راست، نورفلورسانس نشان دهنده ی منقطه ی آسیب دیده است که در طول زمان کاهش می یابد. ردیف بالا، چشم موشهای طبیعی، سایر ردیف ها چشم سه مدل مختلف موش دیابتی است.

گروهی ازمحققان بین المللی به سرپرستی پرفسور Min Zhao، استاد چشم پزشکی و پوست از دانشکده ی دیویس در دانشگاه کالیفرنیا نشان دادند که در مدلهای حیوانی دیابت، ترمیم آهسته ی زخم ها با ضعیف بودن جریانهای الکتریکی در زخم مرتبط است.

دکتر Zhao  می گوید: این برای اولین بار است که اختلال سیگنالهای الکتریکی طبیعی در زخمهای  دیابتی یا هر زخم  مزمنی ، به تصویر کشیده شده است و این اختلال با تأخیر در درمان  زخم ارتباط دارد، تصحیح این نقص می تواند به روشی کاملاً جدید برای درمان زخمهای مزمن و غیرقابل ترمیم  در دیابت منجر شود.

دکتر ژائو می گوید: برآورده شده است که تا 25 میلیارد دلار برای درمان زخم های مزمن و زخمهای مرتبط با دیابت سالانه هزینه می شود.

میدانهای الکتریکی و ترمیم زخم

مطالعات نشان می دهند در بافتهای زنده نوعی از میدانهای الکتریکی وجود دارد، پژوهش پیشین دکتر ژائو و دکتر Reidدر دپارتمان پوست دانشکده ی دیویس نشان داد که میدانهای الکتریکی با ترمیم تخریب در قرنیه(لایه خارجی چشم) ارتباط دارند. در این تحقیق جدید که نتایج آن دهم ژوئن در مجله ی Scientific Reportsمنتشر شد محققان از یک پروپ (حسگر) بسیار حساس برای اندازه گیری میدانهای الکتریکی در قرنیه ی جدا شده از چشم سه مدل موش آزمایشگاهی مختلف که به انواع مختلفی از دیابت – ژنتیکی، القاء با دارو، موشهای تغذیه شده با رژیم پرچرب - مبتلا بودند، استفاده کردند.

در چشم سالم، یک پتانسیل الکتریکی در سراسر ضخامت قرنیه وجود دارد، برداشتن قسمت کوچکی از قرنیه این پتانسیل الکتریکی را از هم پاشیده و این پتانسیل و جریانهای الکتریکی را بویژه به لبه های زخم منتقل می کند. سلولها درامتداد جریانهای الکتریکی ایجاد شده حرکت کرده و سبب بسته شدن زخم در مدت زمانی حدود 48 ساعت می شوند.

محققان دریافتند که این جریانهای الکتریکی در چشم سه گونه ی مختلف از موشهای دیابتی ضعیف تر از موشهای سالم است و تأخیر در ترمیم زخم در موشهای دیابتی با ضعیف بودن این جریانهای الکتریکی  ارتباط دارد. دکتر Reidمی گوید: ما نتایج مشابهی را درهر سه مدل موشهای دیابتی بدست آوردیم.

محققان همچنین دریافتند که سلولهای قرنیه ی افراد دیابتی که در معرض مقادیر بالایی از گلوکز قرارمی گیرند، به میدان الکتریکی پاسخ کمتری نشان می دهند. افراد مبتلا به دیابت در اشک خود دارای مقادیر بالایی از گلوکز هستند.

امکانات منحصر به فرد

آزمایشگاه بیوالکتریک دانشکده ی دیویس یکی از محدود آزمایشگاه هایی است که قادر به اندازه گیری میدانهای الکتریکی بافتی با این میزان حساسیت است. دکتر Reidمی گوید: آزمایشگاه ما تنها آزمایشگاهی در کشور است که قادر به اندازه گیری این جریانهای الکتریکی است، این تحقیق با همکاری تعدادی از آزمایشگاه ها در سراسر جهان و آمریکا و چندین بخش دیگر در دانشگاه دیویس انجام گردید.

منابع:

Scientific Reports, 2016; 6: 26525 DOI: 10.1038/srep26525

www.sciencedaily.com/releases/2016/06/160616165941.htm